Godło Polski

poniedziałkowe dzieci

Poniżej przedstawiam ćwiczenia usprawniające pracę narządów artykulacyjnych. Są to ćwiczenia dla wszystkich dzieci uczęszczających w poniedziałki na zajęcia:

 

DOBRYCH WAKACJI !!!

Drodzy Rodzice,

Przed wakacjami postanowiłam przygotować dla Państwa oraz dla Dzieci ważne informacje dotyczące charakterystycznych cech poszczególnych głosek języka polskiego. Bardzo proszę, abyście Państwo zapoznali się z tymi wiadomościami i wraz ze swoimi Dziećmi ćwiczyli prawidłowe ułożenie artykulatorów, najlepiej przed lustrem.

29.06.2020r.

Część 5.

O – samogłoska ustna, średnia, zaokrąglona, tylna. Wargi są nieco wysunięte do przodu i zaokrąglone, język cofa się bardzo silnie w głąb jamy ustnej, wypełniając znaczną część jamy gardłowej; mięśnie języka są słabo napięte, grzbiet zupełnie płaski, może się lekko uwypuklać w tylnej części, pod względem wysokości wzniesienie języka jest średnie.

Głoska „o” występuje w nagłosie, np. oko, w śródgłosie, np. poziomka oraz w wygłosie, np. koło.

P – spółgłoska bezdźwięczna, ustna, wargowa, zwarta, twarda. W pierwszej fazie wargi są zwarte, powietrze gromadzi się w jamie ustnej, po czym w drugiej fazie następuje zwarcie warg, zaś w trzeciej fazie powietrze gwałtownie wydostaje się przez rozwierające się wargi, na końcu układ warg jest neutralny; język zajmuje pozycję zbliżoną do położenia neutralnego, grzbiet języka zaokrągla się bardzo lekko, mięśnie nieco napinają, masa języka wypełnia dno jamy ustnej i znaczną część jamy gardłowej; brzegi języka przylegają na niewielkiej przestrzeni do pogranicza podniebienia twardego i miękkiego po obu stronach jamy ustnej.

Głoska „p” występuje w nagłosie, np. pomidor, w śródgłosie, np. popcorn, a także w wygłosie, np. trop.

R – spółgłoska dźwięczna, ustna, przedniojęzykowo-dziąsłowa, półotwarta, drżąca, twarda. Wargi są lekko uchylone, boki języka lekko przylegają do górnych zębów i dziąseł, język jest płaski i szeroki.

Głoska „r” występuje w nagłosie, np. rak, w śródgłosie, np. parasol, a także w wygłosie, np. rower.

S – spółgłoska bezdźwięczna, ustna, przedniojęzykowo-zębowa, szczelinowa, twarda. Wargi są lekko odsunięte od zewnętrznej strony siekaczy i oddalone od siebie , kąciki ust lekko się cofają, koniuszek języka znajduje się w pobliżu dolnych siekaczy, szczelinę tworzy nie sam koniuszek, ale nieco głębiej położona tuż za nim przednia część grzbietu języka , unosząca się do górnych siekaczy i do tej części dziąseł, która jest w jej najbliższym sąsiedztwie; boki języka wznoszą się i przylegają do wewnętrznej strony górnych zębów i dziąseł, na skutek czego tworzy się wąska rynienka (rowek języka), przez którą przechodzi powietrze i wydostaje się przez szczelinę, trąc o krawędzie silnie zbliżonych do siebie siekaczy powoduje powstanie ostrego szumu; za siekaczami powstaje niewielka przestrzeń nie objęta pasem kontaktu języka ze sklepieniem jamy ustnej; podniebienie miękkie przylega do tylnej ściany jamy gardłowej dość mocno; żuchwa: górne siekacze nieznacznie zachodzą na dolne.

Głoska „s” występuje w nagłosie, np. samolot, w śródgłosie, np. posolony oraz w wygłosie, np. wąs.

Ś – spółgłoska bezdźwięczna, ustna, środkowojęzykowa, szczelinowa, miękka. Wargi są lekko zaokrąglone, mocno wysunięte do przodu , ich kąciki zaciskają się, język ma położenie przednie, jego masa przesuwa się do przodu jamy ustnej i ku górze, przez co jama gardłowa jest bardzo szeroka, mięśnie języka są silnie napięte.

Głoska „ś” występuje w nagłosie, np. sikorka, w śródgłosie, np. piesio oraz w wygłosie, np. struś.

T – spółgłoska bezdźwięczna, ustna, przedniojęzykowo-zębowa, zwarta, twarda. Wargi są lekko uchylone, podobnie jak przy swobodnym oddychaniu, czubek języka zwiera się z wewnętrzną powierzchnią górnych zębów, a masa języka przyjmuje układ płaski lub bliski płaskiemu, mięśnie języka są ściągnięte, zaś boki przywierają do sklepienia jamy ustnej i zachodzą na dziąsła.

Głoska „t” występuje w nagłosie, np. tata, w śródgłosie, np. gatunek oraz w wygłosie, np. kot.

Część 6.

U – samogłoska ustna, wysoka, zaokrąglona, wąska, tylna. Wargi są wysunięte do przodu i zaokrąglone, jeszcze bardziej niż przy wymowie głoski „o”, otwór ustny jest bardzo mały, język jest cofnięty mniej niż przy „o”, masa języka jest przesunięta w głąb jamy ustnej i wypełnia znaczną część jamy gardłowej, grzbiet języka jest bardzo silnie wzniesiony do góry.

Głoska „u” występuje w nagłosie, np. ul, w śródgłosie, np. powolutku oraz w wygłosie, np. matulu.

W – spółgłoska dźwięczna, ustna, wargowo-zębowa, szczelinowa, twarda. Układ warg: między krawędzią górnych siekaczy a dolną wargą tworzy się szczelina, warga dolna jest lekko spłaszczona i ściągnięta, kąciki ust zaciskają się; język jest płaski lub zbliżony do płaskiego.

Głoska „w” występuje w nagłosie, np. wilk, w śródgłosie, np. powidła oraz w wygłosie, np. paw (w wygłosie traci swoją dźwięczność).

Y – samogłoska ustna, wysoka, spłaszczona, wąska, przednia. Wargi są bardziej spłaszczone niż przy „e”, mniej niż przy „i”, język przesuwa się do przodu jamy ustnej i wznosi w kierunku przedniej części podniebienia twardego, język jest wysklepiony ku górze, co powoduje znaczne poszerzenie jamy gardłowej.

Głoska „y” występuje w śródgłosie, np. patyk oraz w wygłosie, np. narty.

Z – spółgłoska dźwięczna, ustna, przedniojęzykowo-zębowa, szczelinowa, twarda. Wargi są lekko uchylone i rozciągnięte, zbliżając się do górnych siekaczy tworzą szczelinę, język przyjmuje położenie płaskie , jego przednia część tworzy wąską szczelinę.

Głoska „z” występuje w nagłosie, np. zebra, w śródgłosie, np. pozbierać oraz w wygłosie, np. raz (w wygłosie traci swoją dźwięczność).

Ź – spółgłoska dźwięczna, ustna, środkowojęzykowa, szczelinowa, miękka. Kąciki warg zaciskają się, przednia część grzbietu języka tworzy szczelinę, mocno wysklepiając się ku podniebieniu twardemu, mięśnie języka są napięte, boki języka przywierają do sklepienia jamy ustnej.

Głoska „ź” występuje w nagłosie, np. źrebię, w śródgłosie, np. pogryźć oraz w wygłosie, np. paź (w wygłosie traci swoją dźwięczność).

Ż – spółgłoska dźwięczna, ustna, przedniojęzykowo-dziąsłowa, szczelinowa, twarda. Wargi są nieco zaokrąglone, wysunięte do przodu; język: między jego czubkiem a wałkiem dziąsłowym tworzy się szczelina, jego boki przylegają do górnych zębów i dziąseł, na środku języka tworzy się głęboka rynienka, język jest płaski.

Głoska „ż” występuje w nagłosie, np. żaba, w śródgłosie, np. boży oraz w wygłosie, np. garaż (w wygłosie traci swoją dźwięczność).

Opracowałam na podstawie: Ewa Małgorzata Skorek, Z logopedią na ty. Podręczny słownik logopedyczny, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2010.

22.06.2020r.

Część 3.

F – spółgłoska bezdźwięczna, ustna, wargowo-zębowa, szczelinowa, twarda. Między górnymi i dolnymi zębami tworzy się niewielka szczelina, kąciki ust zaciskają się.

Głoska „f” występuje w nagłosie, np. fotel, w śródgłosie, np. pofrunąć oraz w wygłosie, np. torf.

G – spółgłoska dźwięczna, ustna, tylnojęzykowa, zwarta. Wargi przyjmują kształt neutralny, język wysklepia się w tyle jamy ustnej, przywierając aż do pogranicza podniebienia twardego i miękkiego, boki języka zachodzą na łuki zębowe, zwarcie tylnojęzykowe kończy się eksplozją.

Głoska „g” występuje w nagłosie, np. garnek, w śródgłosie, np. pogranicze, a także w wygłosie, np. smog (w wygłosie traci swoją dźwięczność).

H – spółgłoska bezdźwięczna, ustna, tylnojęzykowa, szczelinowa, twarda. Wargi pozostają w neutralnym układzie, język wysklepia się w kierunku podniebienia twardego i miękkiego i w tym miejscu tworzy dość szeroką szczelinę, boki języka przylegają do sklepienia jamy ustnej na bardzo małej przestrzeni.

Głoska „h” występuje w nagłosie, np. hulajnoga, w śródgłosie, np. chichotać (ortografia, czyli h/ch to tylko kwestia zapisu, głoska jest jedna) oraz w wygłosie, np. zuch.

I – samogłoska ustna, wysoka, spłaszczona, wąska, przednia. Wargi są bardzo spłaszczone, ściśle przylegają do łuków zębowych, kąciki oddalają się od siebie, rozciągają się, otwór powstający między wargami jest najwęższy.

Głoska „i” występuje w nagłosie, np. igła, w śródgłosie, np. pisak, a także w wygłosie, np. sznurówki.

J – spółgłoska dźwięczna, ustna, środkowojęzykowa, miękka. Wargi pozostają w neutralnym układzie, język przyjmuje układ podobny jak przy wymowie głoski „i”, środkowa część języka mocno wysklepia się ku podniebieniu twardemu, pas kontaktu języka ze sklepieniem jamy ustnej jest szerszy niż przy „i”, różni się od „i” krótszym czasem trwania i większym napięciem mięśni.

Głoska „j” występuje w nagłosie, np. jajko, w śródgłosie, np. pajacyk, a także w wygłosie, np. lokaj.

 

Część 4.

K – spółgłoska bezdźwięczna, ustna, tylnojęzykowa, zwarta, twarda. Wargi przybierają położenie obojętne, żuchwa lekko obniża się, język wysklepia się do tyłu i zwiera się z pograniczem podniebienia miękkiego i twardego, po czym następuje eksplozja.

Głoska „k” występuje w nagłosie, np. kot, w śródgłosie, np. kokos oraz w wygłosie, np. kosmyk.

L – spółgłoska dźwięczna, ustna, przedniojęzykowo-dziąsłowa, półotwarta, twarda. Wargi zachowują neutralny układ, otwór wargowy jest dość duży, czubek języka przylega do dziąseł, czasem może unosić się ku górze i nieco zaginać ku tyłowi, język jest płaski, boki języka przylegają do wewnętrznej części zębów i dziąseł.

Głoska „l” występuje w nagłosie, np. lody, w śródgłosie, np. polubić, a także w wygłosie, np. patrol.

Ł – spółgłoska dźwięczna, ustna, wargowa, twarda. Wargi są zaokrąglone, podobnie jak przy samogłosce „u”, z tą różnicą, że mogą też przybierać układ neutralny, układ masy języka jest tylny i wysoki.

Głoska „ł” występuje w nagłosie, np. ławka, w śródgłosie, np. połów, a także w wygłosie, np. był.

M – spółgłoska dźwięczna, nosowa, wargowa, półotwarta, twarda. Wargi są zwarte, mają układ zbliżony do neutralnego, język nie bierze czynnego udziału w procesie artykulacji, układ masy języka jest płaski;

Głoska „m” występuje w nagłosie, np. mama, w śródgłosie, np. pomarańcza, a także w wygłosie, np. prom.

N – spółgłoska dźwięczna, nosowa, przedniojęzykowo-zębowa, półotwarta, twarda. Wargi są lekko rozchylone, język przylega do tylnej części górnych zębów i dziąseł, jego powierzchnia jest płaska, pas kontaktu języka ze sklepieniem jamy ustnej ma kształt podkowy, której ramiona są zwrócone ku tyłowi.

Głoska „n” występuje w nagłosie, np. narty, w śródgłosie, np. trening, a także w wygłosie, np. tran.

ń – spółgłoska dźwięczna, nosowa, środkowojęzykowa, półotwarta, miękka. Wargi są lekko rozchylone, kąciki ust lekko zaciskają się, przednia część grzbietu języka zwiera się z przednią częścią podniebienia twardego na znacznej przestrzeni, boki języka przylegają do górnych zębów.

Głoska „ń” występuje w nagłosie, np. niania, w śródgłosie, np. tańczyć, a także w wygłosie, np. koń.


15.06.2020r.


Część 1.

A – samogłoska ustna, niska, obojętna, szeroka, środkowa. W trakcie artykulacji wargi zachowują neutralny układ, nie zaokrąglają się ani nie spłaszczają, są szeroko rozchylone; język leży nisko na dnie jamy ustnej.

 Głoska „a” występuję zarówno w nagłosie, czyli na początku słowa, np. auto, jak   i w śródgłosie (w środku słowa), np. dar, jak i w wygłosie (na końcu słowa), np. mama. Nigdy nie traci swojej dźwięczności.

ą – samogłoska nosowa, średnia, zaokrąglona. Wargi zaokrąglają się podobnie jak podczas artykulacji głoski „o”, następnie zaokrąglenie wag troszkę się zmniejsza; najpierw język przyjmuje pozycję swobodną jak przy wymowie „o”,    a następnie unosi się nieco wyżej.

Głoska „ą” występuje w śródgłosie, np. bąk oraz w wygłosie, np. dobrą.

B – spółgłoska dźwięczna, ustna, wargowa, zwarta, twarda. Wargi są zwarte, a język zajmuje pozycję neutralną.

Głoska „b” występuje w nagłosie, np. babcia, w śródgłosie, np. prababcia oraz w wygłosie, np. baobab (w wygłosie traci swoją dźwięczność).

C – spółgłoska bezdźwięczna, ustna, przedniojęzykowo-zębowa, zwarto-szczelinowa, twarda. Wargi są lekko uchylone, zęby zbliżone do siebie. Czubek języka zwiera się z pograniczem górnych siekaczy i dziąseł; zwarcie przechodzi następnie w szczelinę, taką, jak przy wymowie głoski „s”, brzegi języka przywierają do pogranicza dziąseł i górnych zębów, masa języka jest płaska.

Głoska „c” występuje w nagłosie, np. cekiny, w środgłosie, np. pocałunek oraz w wygłosie, np. bęc!

Ć – spółgłoska bezdźwięczna, ustna, środkowojęzykowa, zwarto-szczelinowa, miękka. Wargi mogą być nieco spłaszczone lub zachować położenie neutralne, są odsunięte od zębów i napięte, kąciki ust zaciskają się; język jest wysklepiony w kierunku podniebienia twardego.

Głoska „ć” występuje w nagłosie, np. ćma, w śródgłosie, np. macierzanka oraz w wygłosie, np. troć.

 

Część 2.

D – spółgłoska dźwięczna, ustna, przedniojęzykowo-zębowa, zwarta, twarda. Wargi są lekko uchylone, czubek języka przylega do górnych zębów, język rozkłada się płasko.

Głoska „d” występuje w nagłosie, np. dom, w środgłosie, np. poddasze oraz w wygłosie, np. trud (w wygłosie traci swoją dźwięczność).

– spółgłoska dźwięczna, ustna, środkowojęzykowa, zwarto-szczelinowa, miękka. Wargi są napięte i odsunięte od zębów, kąciki ust zaciskają się, język wysklepia się mocno ku górze, grzbiet języka tworzy zwarcie, a następnie szczelinę.

Głoska „dź” występuje w nagłosie, np. dźwig, w środgłosie, np. udźwignąć oraz w wygłosie, np. idź (w wygłosie traci swoją dźwięczność).

– spółgłoska dźwięczna, ustna, przedniojęzykowo-dziąsłowa, zwarto-szczelinowa, twarda. Wargi są uchylone, wysunięte do przodu i lekko zaokrąglone, czubek języka tworzy zwarcie z wałkiem dziąsłowym, a następnie szczelinę, język jest płaski.

Głoska „dż” występuje w nagłosie, np. dżem, w środgłosie, np. dżdżownica oraz wyjątkowo rzadko w wygłosie, np. zmiażdż (w wygłosie traci swoją dźwięczność).

E – samogłoska ustna, średnia, spłaszczona, przednia. Wargi są lekko spłaszczone, kąciki ust cofnięte, wargi dość szeroko otwarta, język znajduje się    z przodu jamy ustnej, jest lekko uniesiony do góry.

Głoska „e” występuje w nagłosie, np. ekran, w środgłosie, np. śmietana oraz w wygłosie, np. ziele. Nigdy nie traci swej dźwięczności.

ę – samogłoska nosowa, średnia, spłaszczona, przednia. Wargi są najpierw płaskie, a następnie zaokrąglone, zbliżając się do kształtu, jaki zachowują podczas wymowy głoski „u”; język osiąga położenie średnie w jamie ustnej.

Głoska „ę” występuje w śródgłosie, np. pięć, a także w wygłosie, np. pisklę.

 


08.06.2020r.

  1. Żujemy język jak gumę do żucia.
     
  2. Naśladujemy ssanie cukierka J
     
  3. Naśladujemy grę na trąbce.
     
  4. Ostrzymy czubek języka o górne zęby (przy szeroko otwartych ustach).
     
  5. Masujemy język poprzez delikatne nagryzanie czubka języka zębami (uwaga: bardzo delikatnie przygryzamy czubek języka zębami, aby się nie ugryźć).
     
  6. Szybko unosimy i opuszczamy język w kierunku dolnych i górnych zębów (przy szeroko otwartych ustach i nieruchomej żuchwie).
     
  7. Wsuwamy język między wprawione w drgania wargi.
     
  8. Dmuchamy na czubek języka uniesiony do wałka dziąsłowego (wałek dziąsłowy to taki „schodek” rozpoczynający podniebienie twarde, znajdujący się zaraz za górnymi przednimi zębami: siekaczami).
     
  9. „Koniki” (kląskanie językiem): przyklejamy szeroki, rozpłaszczony język całą szerokością do podniebienia twardego i odklejamy z głośnym mlaśnięciem.
     

        10.  Ćwiczenie oddechowe (również relaksacyjne): nabieramy bardzo dużo powietrza do policzków i wydmuchujemy przez usta ułożone w „dzióbek”, „pyszczek rybki”, „całusek” – 30 powtórzeń.

 

 

01.06.2020r.                                   

Kochane, Drogie, Cudowne Dzieci,

w Dniu Waszego Święta życzę Wam Wszystkim wszystkiego, co najlepsze: uśmiechu, radości, spełnienia marzeń, zdrowia i beztroskiej zabawy. Przytulam wszystkie Dzieci do serca i wszystkimi myślami jestem z Wami, Kochane i Kochani. Samego dobra.

Zapraszam do ćwiczeń:

  1. Górnymi siekaczami lekko dotykamy dolnej wargi, równocześnie wargi wykonują ruch spłaszczenia i powrót do pozycji neutralnej; te same ruchy warg wykonujemy przy kontakcie dolnych zębów z górną wargą – 10 powtórzeń.
     
  2. Wargi wysuwamy do przodu, zaokrąglamy i zwieramy, a następnie wykonujemy ruch w prawo i w lewo (lub do góry i do dołu); szczęki przez cały czas są zwarte – 10 powtórzeń.
     
  3. Przy szeroko otwartej buzi (tzn. przy rozwartych szczękach) wciągamy wargi w głąb jamy ustnej, w taki sposób, aby całkowicie zasłaniały zęby górne i dolne; następnie stopniowo unosimy dolną szczękę, zbliżamy wargi do siebie i wciągamy powietrze  –10 powtórzeń.
     
  4. Górną wargę kładziemy możliwie najdalej na wardze dolnej                          i wykonujemy ruchy ssania; to samo ćwiczenie wykonujemy przy ułożeniu wargi dolnej na górnej – 10 powtórzeń.
     
  5. Oblizujemy wargą drugą wargę, na przemian górną i dolną.
     
  6. Wykonujemy ruch kolisty wysuniętych, zaokrąglonych i zwartych warg; ruch ten może być wykonywany samodzielnie lub łącznie z ruchami żuchwy (samodzielne wykonywanie tego ruchu jest o wiele łatwiejsze niż przy współruchu żuchwy, warto jednak spróbować również wersji nieco trudniejszej).
     
  7. Niewielki patyczek obciążamy plasteliną (np. doklejamy kulkę z plasteliny z jednej i z drugiej strony patyczka) i następnie wkładamy go pomiędzy wargi i próbujemy utrzymać; wdech i wydech wykonujemy kącikami ust; aby nie oddychać przez nos możemy go zatkać palcami.
     
  8. Dmuchamy na płomień świecy, skrawki papieru, watkę, piłeczkę pingpongową, przy różnym układzie warg: wargi ułożone w kształcie wąskiego lejka (jak przy wymowie samogłoski „u”), wargi ułożone w kształcie szerokiego lejka (jak przy wymowie spółgłoski „sz”), układ warg właściwy spółgłosce „f” itd.
     
  9. Naśladujemy parskanie konia.
     

     10. Naśladujemy warkot motoru.

 

25.05.2020r.

  1. Ćwiczenie oddechowe: nabieramy bardzo dużo powietrza przez usta, nadymamy policzki, a następnie wydmuchujemy powietrze przez usta ułożone w „dzióbek” (pyszczek rybki/całusek); w sumie to ćwiczenie powtarzamy 30 razy, co dziesięć powtórzeń robiąc minutę przerwy.
     
  2. Ćwiczenie oddechowe: dmuchamy balonik i puszczamy bańki mydlane (można to ćwiczenie wykonywać z dzieckiem codziennie, dmuchając różne kolory baloników i puszczając bańki mydlane, co dzieci uwielbiają.
     
  3. Nabieramy bardzo dużo powietrza w policzki, zatrzymujemy je na około 5 sekund, a następnie oddychamy przez nos bez zmiany położenia warg i policzków - 10 powtórzeń.
     
  4. Nabieramy bardzo dużo powietrza na zmianę raz w jeden, raz w drugi policzek, a następnie przesuwamy powietrze z jednej strony jamy ustnej do drugiej przy zwartych wargach - 10 powtórzeń.
     
  5. „Zajęczy pyszczek”: wciągamy policzki bardzo mocno do wnętrza jamy ustnej (policzki ściśle przylegają do łuków zębowych, a wargi układają się w charakterystyczny „zajęczy pyszczek”).
     
  6. Przy zaciśniętych zębach zwieramy i rozwieramy wargi (zwarcie ma być silne, zaś rozwarcie możliwie największe) przez około minutę, następnie pół minuty przerwy i tak trzykrotnie.
     
  7. Zaokrąglamy i rozciągamy (spłaszczamy) wargi przy zaciśniętych zębach; przy zaokrąglaniu wargi wysuwają się do przodu i całkowicie zamykają, zaś przy spłaszczeniu wargi ściśle przylegają do łuków zębowych, przy czym zęby dolne i górne powinny być widoczne; jest to innymi słowy bardzo mocne rozciąganie i zwieranie warg przy odsłonięciu zębów; ćwiczenie to wykonujemy przez pół minuty, następnie pół minuty przerwy i tak trzykrotnie.
     
  8. Zaokrąglamy i rozciągamy (spłaszczamy) wargi przy zaciśniętych zębach; przy zaokrąglaniu wargi wysuwają się do przodu i całkowicie zamykają, zaś przy spłaszczaniu wargi są też zamknięte (zwarte), a łuki zębowe niewidoczne.

     
  9. Odciągamy na przemian kąciki ust na boki (raz prawy raz lewy) (przy zamkniętych zębach i wargach; ćwiczenie wykonujemy przez pół minuty, następnie pół minuty przerwy i tak trzykrotnie.
     
  10.  Cmokanie: cmokamy przy dowolnym układzie warg (powstający szmer przypomina pocałunek); cmokamy przy wysuniętych i zaokrąglonych wargach oraz zwartych szczękach (i zamkniętych zębach); ćwiczenie powtarzamy przez pół minuty, następnie pół minuty przerwy i tak trzykrotnie.

 

18.05.2020r.

Każde z poniższych ćwiczeń powtarzamy trzykrotnie:

  1. Oblizujemy językiem dolną wargę.
  2. Oblizujemy językiem górną wargę.
  3. Oblizujemy językiem wargę dolną i górną raz w lewo, raz w prawo.
  4. Oblizujemy brodę.
  5. Szukamy językiem końca nosa.
  6. Naprzemiennie dotykamy czubkiem języka prawego i lewego kącika lekko rozciągniętych warg.
  7. Naprzemiennie dotykamy czubkiem języka prawego i lewego kącika mocno rozciągniętych warg.
  8. Dotykamy czubkiem języka środka wargi dolnej i górnej.
  9. Zakładamy czubek języka na wargę dolną (czubek języka powinien się znaleźć lekko pod dolną wargą, robimy „haczyk” z języka).
  10.  Zakładamy czubek języka na wargę górną (czubek języka powinien się znaleźć lekko nad górną wargą, robimy „haczyk” z języka).
  11.  Naprzemiennie zakładamy czubek języka na wargę dolną i górną (czubek języka powinien się znaleźć lekko pod dolną wargą, a następnie lekko nad górną wargą, robimy „haczyk” z języka; jest to ćwiczenie angażujące język w znacznym stopniu, warto często je powtarzać).

 

11.05.2020r.

 

  1. Ćwiczenie usprawniające artykulację głoski r: powtarzamy dźwięki: „drrr”, „trrr”, „brrr”, „prr”, „wrr”, „frr” (ważne, aby te dźwięki wypowiadać dziąsłowo, a nie przedniojęzykowo-zębowo) - kilkanaście powtórzeń.

 

  1. Rysujemy czubkiem języka na podniebieniu twardym różne figury geometryczne: kółko, kwadrat, trójkąt, prostokąt, romb i rozmawiamy o tych figurach (jakie one są, z jakimi przedmiotami/czym nam się kojarzą, możemy je również narysować na kartce, pokolorować lub narysować coś, co je przypomina).
     
  2. Powtarzamy sylaby: „la la la”, „lo lo lo”, „le le le”, „lu lu lu”, „ly ly ly”.
     
  3. Wolno i głośno powtarzamy głoski: p, pi, b, bi, m, mi, w, wi, f, fi, s, z, c, dz, ś, ź, ć, dź, sz, ż, cz, dż, t, d, k, ki, g, gi, ch, chi.
     
  4. Powtarzamy logotomy (zestawy sylab) zwracając szczególną uwagę na prawidłową artykulację głosek s, z, c, dz:

sa so se su sy asa oso ese usu ysy as os es us ys

za zo ze zu zy aza ozo eze uzu yzy

ca co ce cu cy aca oco ece ucu ycy ac oc ecu u cyc

dza dzo dze dzu dzy adza odzo edze udzu ydzy

sia sio sie siu si asia osio esie usiu aś oś eś uś yś

zia zio zie ziu zi azia ozio ezie uziu

cia cio cie ciu ci acia ocio ecie uciu ać oć eć uć ić

dzia dzio dzie dziu dzi adzia odzio edzie udziu

 

04.05.2020r.

  1. Robimy grymas, przesuwając usta jak najdalej w lewą stronę, a później w prawą - 30 powtórzeń.
  1. Napełniamy powietrzem na zmianę raz jeden, raz drugi policzek, przemieszczając je z jednej strony na drugą kilka razy (tak ćwiczymy przez około minutę, następnie robimy minutę przerwy i tak trzykrotnie).
  1. Głośno, przy rozluźnionych narządach artykulacyjnych, bez żadnych spięć wypowiadamy kolejno samogłoski: „aaa”, „ooo”, „eee”, „iii”, „uuu”, „yyy”  - 5 powtórzeń.
  1. Liczymy językiem po kolei wszystkie górne, a następnie wszystkie dolne zęby (dotykając czubkiem języka po kolei każdej zęba najpierw na górze, a później na dole) 3 razy liczymy zęby górne, a następnie 3 razy liczymy zęby dolne.
    Ważne: to ćwiczenie należy wykonywać bardzo dokładnie, precyzyjnie, buzia musi być szeroko otwarta, a czubek wąskiego, zaostrzonego języka dotyka po kolei każdego zęba na górze, a później na dole.
  1. „Kotek”: mlaskając kilka razy naśladujemy kotka, który pije mleko przez pół minuty, następnie pół minuty przerwy i tak trzykrotnie.
  1. Zaciskamy zęby i wytrzeszczamy je, pokazujemy złość - 5 powtórzeń.
  1. Przykrywamy delikatnie językiem górną wargę 10 razy, następnie pół minuty przerwy i tak trzykrotnie.
  1. Przykrywamy delikatnie językiem dolną wargę 10 razy, następnie pół minuty przerwy i tak trzykrotnie.
  2. „Koniki” (kląskanie): przyklejamy szeroki, płaski język całą szerokością do podniebienia twardego, a następnie odklejamy z głośnym mlaśnięciem - przez minutę, następnie pół minuty przerwy i tak trzykrotnie.

 

27.04.2020r.

1. Zwijamy język w trąbkę/rulonik – 15 powtórzeń,

(ważne: jeśli dziecko nie potrafi wykonać tego ćwiczenia, to może go nie robić, ponieważ wykonanie zależy m.in. od budowy anatomicznej oraz stopnia wyćwiczenia języka).

2. Pionizacja języka: podnosimy wąski, zaostrzony język do wałka dziąsłowego, znajdującego się zaraz za górnymi przednimi zębami (siekaczami) – 30 powtórzeń (to ćwiczenie można powtarzać z dzieckiem nawet codziennie, rano i wieczorem, np. po umyciu zębów, najlepiej jest wykonywać to ćwiczenie razem z dzieckiem przed lustrem).

3. Podnosimy język wysoko do nosa tak, jakbyśmy chcieli dotknąć czubka nosa – 30 powtórzeń.

4. Opuszczamy język na brodę tak, jakbyśmy chcieli dotknąć czubka brody ­–30 powtórzeń.

5. Dotykamy językiem raz prawego, raz lewego policzka (na zewnątrz, wystawiając język z buzi) – 30 powtórzeń.

6. Oblizujemy górną wargę przez minutę, następnie minuta przerwy i powtarzamy to ćwiczenie trzykrotnie.

      7. Oblizujemy dolną wargę przez minutę, następnie minuta przerwy i powtarzamy to ćwiczenie trzykrotnie.

 

20.04.2020r.

1. Uśmiechamy się szeroko (pokazujemy zęby); 30 powtórzeń.

2. Układamy usta w „dzióbek” (pyszczek rybki/całusek); 30 powtórzeń.

3. Naprzemiennie uśmiechamy się szeroko i robimy „dzióbek” (pyszczek rybki/całusek); 30 powtórzeń.

4. Ćwiczenie oddechowe (bardzo ważne): nabieramy bardzo dużo powietrza w policzki i powoli wydmuchujemy przez usta ułożone w "dzióbek”; 15 powtórzeń.

5. Podnosimy prawy kącik ust do góry 15 powtórzeń.

      6. Podnosimy lewy kącik ust do góry 15 powtórzeń.

      7. „Bezzębna babcia” – chowamy wargi do wnętrza jamy ustnej (tak, aby nie było widać czerwieni warg) i kłapiemy, czyli       mówimy bezdźwięcznie, tak jakbyśmy naśladowali mowę; przez około minutę, chwilka odpoczynku i ponownie i tak trzy razy.

 

06.04.2020r.

Drodzy Rodzice,                                                              

Święta Wielkiej Nocy zbliżają się wielkimi krokami, więc proponuję wykonywać z dziećmi ćwiczenia nawiązujące do tych cudownych Świąt .

 

  1. „Zajączek” – wciągamy mocno policzki do środka, tak jakbyśmy chcieli wyssać powietrze z buzi; usta są wtedy ułożone w „zajęczy pyszczek”  -   10 powtórzeń.
  1. „Kurczaczek” – układamy usta w „dzióbek” (całusek) i wypowiadamy sylaby: pi pi pi pi pi  przez około minutę.
  1. „Malowanie pisanek” – buzia szeroko otwarta, tak jak do wypowiedzenia samogłoski „o” i poruszamy językiem dookoła (warga górna, policzek prawy, warga dolna, policzek lewy, a następnie w drugą stronę: warga górna, policzek lewy, warga dolna, policzek prawy).
  1. „Jajko” – układamy usta w taki sposób, aby przypominały kształt jajka -  20 powtórzeń.

         5. „Palemka” (pionizacja języka) – podnosimy wąski, zaostrzony język do nosa, tak jakbyśmy chcieli dotknąć czubkiem języka czubka nosa  -
                30 powtórzeń.

 

30.03.2020r.

1. Pionizacja języka - podnosimy wąski, zaostrzony język na wałek dziąsłowy znajdujący się za górnymi przednimi zębami 30 powtórzeń.


2. Koniki/kląskanie (przyklejamy język całą szerokością do podniebienia twardego i odklejamy z głośnym mlaśnięciem) przynajmiej 1 minuta.


3. Oblizujemy górną wargę 30 razy.
4. Oblizujemy dolną wargę 30 razy.
5. Parskanie wargami.


6. Podnosimy język wysoko do nosa (tak, jak chcielibyśmy dotknąć czubkiem języka czubka nosa) i opuszczamy język na brodę 30 powtórzeń.


7. Powtarzamy logotomy (zestawy sylab) oraz słowa, które te sylaby zawierają:
sia sio sie siu si
asia osio esie usiu isi
aś oś eś uś iś
zia zio zie ziu zi'
azia ozio ezie 
cia cio cie ciu ci
acia ocio ecie uciu ici
ać oć eć uć ić
dzia dzio dzie dziu dzi
adzia odzio edzie udziu 

Słowa:

Basia, misio, lesie, siódmy, sikorka
Asia, osiołek, dresie, Polusiu, wisi
Ignaś, oś, jesteś Oluś, Zdziś
Zuzia, zioła, ziemia, Ziuta, zima
pazia, poziomka, nieziemski
ciocia, ciotka, ciebie, ciuciubabka, cicho
bać, troć, boleć, czuć, pić
działka, dzionek, dziergany, dziura, dzidzia
Madzia, Bodzio

 

23.03.2020r.

1. Pionizacja języka - podnosimy wąski, zaostrzony język do wałka dziąsłowego (wałek dziąsłowy to taki "schodek" - pierwszy fragment podniebienia twardego, znajdujący się zaraz za górnymi przednimi zębami - siekaczami); bardzo proszę pamiętać o bardzo szeroko otwartej buzi; 20 powtórzeń.


2. "Malowanie sufitu" - buzia szeroko otwarta, ustawiamy język za górnymi przednimi zębami - siekaczami i przesuwamy język po podniebieniu twardym w kierunku gardła i wracamy z powrotem do zębów; ważne: proszę pamiętać, aby nie odrywać czubka języka od podniebienia twardego, czubek języka ma przez cały czas dotykać podniebienia twarego; 20 powtórzeń.


3. "Malowanie podłogi" - buzia szeroko otwarta, ustawiamy język za dolnymi przednimi zębami i przesywamy do tyłu w kierunku gardła, a następnie z powrotem wracamy do zębów) 20 powtórzeń.


4. Koniki (kląskanie) - przyklejamy język całą szerokością do podniebienia twardego i odklejamy z głośnym mlaśnięciem, usta są ułożone naprzemiennie szeroko, wargi rozciągnięte i w dzióbek; raz szeroko rozciągnięte, raz w dzióbek; wykonujemy to ćwiczenie nieprzerwanie przez minutę.


5. Podnosimy język wysoko do nosa ( tak, jakbyśmy chcieli dotknąć czubka nosa) 20 powtórzeń).


6. Opuszczamy język na brodę (tak, jakbyśmy chcieli dotknąć czubkiem języka czubka brody) 20 powtórzeń.


7. Oblizujemy górną wargę (bardzo dokładnie, od jednego kącika ust do drugiego) przez minutę.


8. Oblizujemy dolną wargę (bardzo dokładnie, od jednego kącika ust do drugiego) przez minutę.


9. Całusek/pyszczek rybki/dzióbek; 30 powtórzeń.


10. Trąbka/rulonik  (zwijamy język poprzecznie lub podłużnie); 15 powtórzeń.


Dzieci potrafią wykonywać te ćwiczenia, trzeb jednak ćwiczyć systematycznie, najlepiej codziennie.


Ważne! Ćwiczenia najlepiej wykonywać przed lustrem. Dobrze byłoby, gdyby rodzic ćwiczył razem z dzieckiem.

Wieczorem poszę przeczytać dziecku bajkę (może być klasyka bajek dla dzieci, np. baśnie Andersena lub inne) i porozmawiać z dzieckiem o przeczytanej treści - rozwój językowy.

Karolina Napierała 


 

× Ta strona używa plików cookies. Dowiedz się o celach i zasadach ich wykorzystywania.
Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z ustawieniami swojej przeglądarki.